Po krótkiej przerwie znów można odwiedzić jedno z najpiękniejszych miejsc w naszej okolicy.
Śnieżyce wciąż zachwycają – a dzięki chłodnym nocą kwiaty są w świetnej kondycji i pięknie „zakonserwowane” do podziwiania. To idealny moment na spacer!
Przypominamy najważniejsze zasady:
- poruszamy się wyłącznie wyznaczoną trasą
- nie zrywamy i nie niszczymy roślin
- zachowujemy ostrożność – teren jest naturalny, miejscami może być ślisko
- pamiętajcie o odpowiednim obuwiu.
– To nie jest krótki spacer, więc przygotujcie się na dłuższą wędrówkę, ale gwarantujemy, że widoki wynagrodzą każdy krok. Czekamy na Was w sobotę i niedzielę. Zapraszamy serdecznie. Do zobaczenia w Śnieżycowym Jarze! – zachęcają pracownicy Nadleśnictwa Łopuchówko.
Założenia organizacyjne oraz praktyczne wskazówki dotyczące planowania wycieczki do rezerwatu znajdziesz tutaj:
Śnieżycowy Jar – florystyczny rezerwat przyrody założony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w 1975 roku dla ochrony jednego z nielicznych w Wielkopolsce (i ogółem na niżu polskim) stanowiska śnieżycy wiosennej (Leucojum vernum).
Przyroda i historia
Rezerwat początkowo zajmował 4,21 ha. W wyniku ekspansji śnieżycy jego powierzchnia uległa powiększeniu i obecnie wynosi 9,52 ha, a powierzchnia otuliny 8,94 ha. Rezerwat znajduje się na terenie leśnictwa Starczanowo, w gminie Murowana Goślina (powiat poznański) i podlega ochronie częściowej.
Śnieżyca rośnie masowo w runie zespołu grądu niskiego, występującego na brzegach strumienia płynącego w dość stromym jarze. Domniemywa się, że śnieżyce zostały posadzone na tym terenie ręką ludzką w końcu XIX wieku. Na terenie rezerwatu rośnie ok. 20 gatunków drzew i krzewów, m.in.: dąb czerwony, topola biała, klon polny (paklon), jawor, wiąz. Wiek drzewostanu 20 do 120 lat. W runie, oprócz śnieżycy, występują też m.in. przylaszczka pospolita, zawilec gajowy i złoć żółta.
Turystyka
Skrajem rezerwatu prowadzi ścieżka turystyczna, którą można osiągnąć idąc ze Starczanowa lub z Uchorowa (drogowskazy). W pobliżu przechodzi też konny Wilczy szlak.
Źródło: Nadleśnictwo Łopuchówko i Wikipedia